Een rijke historie
Rhijnhof is een begraafplaats met een rijke historie (kijk ook hier).
Oorspronkelijk was Rhijnhof een buitenplaats. Tot op de dag van vandaag staat het 18de-eeuwse Huize Rhijnhof te pronken aan de Oude Rhijnhofweg. Het statige huis ligt recht tegenover de oorspronkelijke ingang van de begraafplaats. In één rechte lijn loopt de lange hoofdlaan vanaf het hart van het huis naar de rotonde, waar vroeger de begrafeniskoets met paard en al kon keren. Wie daar loopt, stapt in de voetsporen van de rijke bewoners, die ooit de buitenplaats bewoonden.
Door een enorme bevolkingsgroei aan het einde van de 19de eeuw raakten de Leidse begraafplaatsen overvol. De Hervormde Gemeente Leiden kocht buitenplaats Rhijnhof om er een begraafplaats voor alle gezindten van te maken.
De eerste begrafenis vond plaats op 24 mei 1910.
Vanaf de opening in 1910 wordt de begraafplaats stukje bij beetje uitgebreid.
De Tuin van Mien Ruys
Een uitbreiding van bijna 3 hectare vindt plaats in 1982. De Tuin van Mien Ruys is ontworpen door de bekende landschapsarchitecte Mien Ruys en heeft intieme velden omsloten door hagen.
Een crematorium
In 1991 krijgt Rhijnhof een crematorium met aula’s en koffiekamers. De hoofdingang wordt verplaatst en er komt een nieuw kantoor. Huize Rhijnhof en de bijgebouwen worden afgestoten. Begraafplaats en crematorium zijn afzonderlijke organisaties, maar werken nauw samen.
Veldheim
Rond 2000 wordt Rhijnhof uitgebreid met nog eens 3,5 hectare op het voormalige volkstuinencomplex Veldheim. Hier liggen 838 kelders voor algemene graven en een islamitisch grafveld. Veldheim is ontworpen door landschapsarchitecte Lia Copijn met twee grote vijvers en een gebogen padenstructuur. Het is onderdeel van het Masterplan: Rhijnhof, dierbare plek in het groen, een grootschalig renovatieplan waarvan de voltooiing meer dan twee decennia duurde.
In het kader van het Masterplan krijgt Rhijnhof ook een nieuw poortgebouw met kantoren en spreekkamers, een meterslange urnenmuur, een Theehuis en er komt een rouwsteiger voor de aankomst van een overledene over het water. Sluitstuk is de Brug der Verbinding over de historische vijver.
Rhijnhof in de Tweede Wereldoorlog
Rhijnhof lag op een strategisch belangrijke positie, nabij de brug aan de Haagsche Schouw en de autoweg Amsterdam-Den Haag en onder de rook van vliegveld Valkenburg. In de omgeving van Rhijnhof vinden in de meidagen van 1940 hevige gevechten plaats. Er worden zelfs parachutes in de bomen van de begraafplaats gesignaleerd.
Oorlogsslachtoffers
Op Rhijnhof zijn tijdens de Tweede Wereldoorlog veel slachtoffers begraven. Het betreft zowel Oorlogsslachtoffers als Slachtoffers van de oorlog. Veel graven zijn in het verleden geruimd. Oorlogsslachtoffers zijn burgers en militairen die in de strijd met de vijand of door hun handelingen of houding tegenover de vijand het leven hebben verloren. Hiertoe worden ook mensen gerekend die tijdens de door de vijand opgelegde internering of vervolging overleden zijn. Mensen die zijn omgekomen door oorlogsgeweld zoals een beschieting of bombardement, maar ook de mensen die de oorlog overleefd hebben en hun ervaringen altijd met zich hebben meegedragen worden omschreven als Slachtoffers van de oorlog.
Op dit moment zijn er op Rhijnhof nog acht officiële oorlogsgraven te vinden en wel van Henri Flu; Theodorus Hendricus Neijs; Louis Neuteboom; Jan Hendrik Pel; Theophile Talboo; Johannes de Vries en Hubertus van der Waals.
Klik op hun namen voor meer informatie op de website van de Oorlogsgravenstichting.
Historische graven
Rhijnhof heeft meerdere Historische Graven. Dat zijn graven die door Rhijnhof in stand worden gehouden, vanwege het bijzondere levensverhaal van de overledene(n) in het graf of omdat het grafmonument het behouden waard is. Eind 2025/begin 2026 komt er een aparte website voor Historische Graven / De Verhalen. Daarop krijgt iedere nabestaande de mogelijkheid om het verhaal van ‘hun’ overledene te vertellen door middel van een QR-code bij het graf.
